Nieważność klauzul sprzecznych z konwencją CMR

2014.11.14

Konwencja CMR stwierdza nieważność wszelkich postanowień sprzecznych z konwencja. Nieważność postanowień umownych które pozostają w sprzeczności z treścią konwencji CMR wynika z tego iż konwencja posiada bezwzględnie obowiązujący charakter norm. Wyjątek od tej reguły stanowią tylko i wyłącznie art. 37 – 38 niniejszej konwencji. Artykuły te dotyczą roszczeń regresowych pomiędzy sukcesywnymi przewoźnikami, które posiadają dyspozytywny charakter. Nieważność postanowień które pozostają w sprzeczności z konwencją powoduje że w ich miejsce zostają ...
Czytaj dalej

Zawarcie i wykonanie umowy przewozu w świetle konwencji CMR

2014.11.04

Konwencja CMR nie ma nakazu bezwzględnego wystawiania listu przewozowego, pomimo tego iż jest on niejako przesłanka do zawarcia umowy przewozu. W świetle konwencji brak listu przewozowego nie uniemożliwia zatem zawarcia umowy przewozu, jako umowy która podlega postanowieniom konwencji CMR. List przewozowy spełnia funkcje dowodową, instrukcyjną oraz legitymacyjna, nie spełnia jednak funkcji konstruktywnej. . Funkcja dowodowa wbrew dosłownemu brzmieniu art.4 CMR, nie ogranicza się do dowodu na okoliczności zawarcia umowy przewozu lecz dotyczy również warunków tej umowy, faktu ...
Czytaj dalej

Ogólna charakterystyka konwencji CMR

2014.11.04

Konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów ( CMR ) podpisana w 1956 roku w Genewie, to akt prawny który to umożliwia wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego. W Polsce umowa ta została ratyfikowana w 1962 roku i opublikowana w załączniku do Dz. U. Nr 49, poz. 238 z dnia 14 września. Do konwencji przystąpiły prawie wszystkie europejskie kraje między innymi: Rosja, Włochy, Hiszpania, Wielka Brytania, Szwajcaria, Słowacja Czechy, Portugalia, Polska, Litwa, Norwegia, Węgry, Niemcy, Mołdawia, Bośnia i Hercegowina, Łotwa, Luksemburg, Irlandia, ...
Czytaj dalej

Dochodzenie roszczeń z tytułu umowy przewozu na drodze sądowej

2014.09.24

Treść artykułu 75 ustawy prawo przewozowe, określa tryb dochodzenia i rodzaj roszczeń przysługujących stronom stosunku przewozu. Zgodnie z jego brzmieniem: „1. Dochodzenie roszczeń w postępowaniu sądowym na podstawie ustawy lub przepisów wydanych w jej wykonaniu przysługuje uprawnionemu po bezskutecznym wyczerpaniu drogi reklamacji, przewoźnikowi zaś - po bezskutecznym wezwaniu zobowiązanego do zapłaty. 2. Reklamacje lub wezwanie do zapłaty uważa się za bezskuteczne, jeżeli dłużnik nie zapłacił dochodzonych należności w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia ...
Czytaj dalej

Facebook